Auto da fë
według powieści:
Eliasa Canettiego

adaptacja i reżyseria: Paweł Miśkiewicz

przekład: Edyta Sicińska
scenografia: Barbara Hanicka
reżyseria świateł: Jacqueline Sobiszewski
muzyka: o. Grandier

obsada:
akt I, II
Kien - Jan Peszek
Teresa - Iwona Bielska
Konfucjusz - Andrzej Hudziak
Indianin - Jakub Roszkowski
Pan Grob - Piotr Grabowski
Pan Gross - Zbigniew Kosowski
Dozorca - Krzysztof Globisz / Edward Żentara
akt III
Fischerle - Piotr Skiba (gościnnie)/ Paweł Miśkiewicz
Emerytki - Ewa Ciepiela, Magda Jarosz, Elżbieta Karkoszka, Teresa Pawłowicz-Stokowska
Student - Jakub Roszkowski / Piotr Franasowicz
Bystry - Zbigniew Kosowski
Ślepy - Andrzej Hudziak
Rzutki - Zygmunt Józefczak
Mieszkaniec "Nieba" - Piotr Grabowski
Komendant - Mieczysław Grąbka

Muzycy - o. Grandier: DJ Lenar, Raphael Rogiński, Paweł Szamburski, Patryk Zakrocki

premiera: 23 czerwca 2005, Scena Kameralna.
czas trwania przedstawienia: 3 godz. 30 min., 1 przerwa.


Auto da fé to pierwsza z ośmiu części projektowanego przez Canettiego cyklu Komedii ludzkiej pomyleńców. Głównym bohaterem powieści jest wybitny sinolog Piotr Kien. Canetti wspomina, że przystępując do pisania Auto da fé jednego był pewien od samego początku: "bohater podpali się razem ze swoimi książkami i w tym przez siebie spowodowanym pożarze zginie wraz z całą biblioteką".


Powieść jest zapisem tego, co dzieje się z umysłem Kiena pod wpływem docierających z zewnętrz impulsów, wewnętrznych przeczuć, realnych i wyimaginowanych zagrożeń. W ramach tyleż zabawnej co upiornej fabuły Canetti opisuje stan, w którym kontakt jednostki ze światem powoduje stopniowe zatracanie jej cech indywidualnych i w rezultacie doprowadza ją do samounicestwienia.


Inspiracją spektaklu Pawła Miśkiewicza było najważniejsze dzieło Canettiego - Masa i władza. Canetti pod wpływem osobistych doświadczeń całe życie poświęcił próbie zrozumienia mechanizmów działania masy w historii i w życiu jednostki. W Auto da fé bardzo wyraźne są ślady długoletnich i wielostronnych studiów autora na temat tego, czym jest tłum.

Pierwsza część jest nie tyle opowieścią o wybitnym naukowcu i jego gospodyni, która wyrzuca go z domu, ile pojedynkiem dwóch racji, dwóch światopoglądów, więcej - dwóch teatrów. Bastion intelektu do pewnego momentu chroni głowę przed światem, w końcu jednak obie strony zaczynają balansować na granicy obłędu. W drugiej części, po wygnaniu Kiena z domu, dochodzi do bezpośredniego dotknięcia rzeczywistości przez głównego bohatera. "Idealne Niebo", burdel, do którego trafia, przypomina rodzaj schronu czy kościoła, pozostałość po katastrofie - Kien spotyka tu ostatnich mieszkańców obłąkanej rzeczywistości. Jego przewodnikiem po tym ziemskim piekle jest garbus Fischerle. Historia, która w pierwszej części przedstawia starcie dwóch światów, Kiena i Teresy, w drugiej zaczyna żyć własnym życiem, wykoślawia się, rozrasta i obejmuje kilkanaście ludzkich obsesji i obłędów.