Niewina
Dea Loher

reżyseria: Paweł Miśkiewicz

tytuł orygin. Unschuld
przekład: Dorota Sajewska
scenografia: Barbara Hanicka
reżyseria światła: Jacqueline Sobiszewski
zdjęcia telewizyjne: Witold Chomiński
konsultacja choreograficzna: Tomasz Wygoda

obsada:
Elisio, nielegalny czarny imigrant - Zbigniew W. Kaleta
Fadoul, nielegalny czarny imigrant - Jan Peszek
Absolut, niewidoma kobieta - Ewa Kaim
Pani Habersatt, samotna matka - Magda Jarosz
Franz, preparator zwłok - Piotr Grabowski
Róża, jego żona - Iwona Budner
Pani Zucker, jej matka - Iwona Bielska
Ella, starzejąca się filozofka - Urszula Kiebzak
Helmut, jej mąż, jubiler - Zbigniew Kosowski
Matka zabitej dziewczynki - Agnieszka Mandat
Ojciec zabitej dziewczynki - Andrzej Hudziak
Samobójca - Sebastian Pawlak
Dziewczyna - Sandra Korzeniak
Chłopak - Bogdan Brzyski/ Piotrek Polak
Ciała: Tomasz Wygoda, Katarzyna Łęcka, Michał Borczuch, Jacek Jabrzyk (WRD PWST)

premiera: 28 lutego 2004, Scena Kameralna.
czas trwania przedstawienia: 3 godz. 25 min., 1 przerwa.

Dea Loher od kilku lat uchodzi za jedną z najjaśniejszych gwiazd nowej dramaturgii europejskiej. Już jej debiut – Przestrzeń Olgi (Olgas Raum 1992) – wzbudził entuzjazm teatrów i widzów; odtąd każda jej sztuka witana jest z uwagą należną komuś, kto ma tak zwane nazwisko. Zaliczono ją w poczet modnych w ostatniej dekadzie „nowych brutalistów” (Sarah Kane, Mark Ravenhill, Werner Schwab itd.), co oznacza tyle, że ze szczególną uwagą i artystyczną bezkompromisowością przygląda się szaleństwom współczesnego świata. Niewina jest jej najnowszą sztuką i być może najdojrzalszą z dotychczasowych. Ma wymiary niemal szekspirowskie: komedia splata się tam z tragedią, poświęcenie z podłością, Bóg z diabłem, metafora z brutalną dosłownością. Podstawowym pytaniem jest problem winy i kary w dzisiejszym świecie, gdzie wszystko jest poodwracane do góry nogami. Dwaj nielegalni emigranci z Afryki ze strachu o własną skórę nie ratują samobójczyni, ale zamiast moralnej kary spotyka ich niezasłużona nagroda. Niewidoma striptizerka przechodzi operację oczu, ale nie odzyskuje wzroku. Wojująca z niemoralnością polityki filozofka okazuje się morderczynią. Winni – niewinni? Odpowiedzi szukajcie w inscenizacji Pawła Miśkiewicza, któremu Dea Loher, zachęcona sukcesem Stosunków Klary, powierzyła polską prapremierę Niewiny.

Dea Loher - (ur. 1964 r.) studiowała germanistykę i filozofię w Monachium, dramatopisarstwo w berlińskiej Hochschule der Künst. Pisać zaczęła w dzieciństwie, były to rozwijane w następnych latach próby prozatorskie i poetyckie. Dramatem zajęła się podczas studiów w Berlinie. Zachęcona przez profesorów Heinera Müllera i Tankreda Dorsta debiutowała podczas pierwszego roku studiów dramaturgicznych sztuką Olgas Raum (1990) i już tym pierwszym utworem zwróciła na siebie uwagę teatrów w Europie - otrzymała nagrodę teatru Volksbühne w Hamburgu (1990), a w dwa lata później została laureatką Playwrights Award from the Royal Court Theatre. Kolejny dramat Tätowierung (Tatuaż) wyróżniony prestiżową nagrodą Goethe Institut podczas Festiwalu Dramaturgii "Stückemarkt" w Müllheim ugruntował jej pozycję silnej indywidualności w nurcie współczesnego "zbuntowanego", poszukującego nowego języka, nowej formy teatru. Jej kolejne dramaty: Leviathan (1993), Fremdes Haus (1994), Blaubart Hoffnung der Frauen (1997), Adam Geist (1998), Manhattan Medea (1999), Klaras Verhaltnisse (2000), Der dritte Sektor (2001) zostały zrealizowane na scenie, niektóre wielokrotnie, kilka z pośród nich doczekało się publikacji. W 1993 roku Deę Loher uhonorowano nagrodą Fundacji Autorów z Frankfurtu, w 1995 roku promocyjną Nagrodą im. F. Schillera (Badenia-Wittembergia), a w 1997 Nagrodą im. J. Lenza i Literacką Nagrodą w Hanowerze. Najważniejsze czasopismo teatralne Niemiec "Theater Heute" dwukrotnie przyznało jej tytuł - Autorki Roku (1993, 1997).
W Polsce przetłumaczono niemal wszystkie jej dramaty. Szczególnym zainteresowaniem cieszy się sztuka Klaras Verhaltnisse - Przypadek Klary (lub w innym tłum. Stosunki Klary), którą wystawiło kilka teatrów w Polsce m.in.: Teatr Polski we Wrocławiu - w reżyserii Pawła Miśkiewicza i Teatr Rozmaitości w Warszawie - w reżyserii Krystiana Lupy.